โทรศัพท์ดังขึ้นตอนบ่ายๆ หน้าจอโชว์ว่าเป็น "Private number calling" ไม่น่าจะมีใครอื่นนอกจากคนๆ นั้น แต่ว่าวันกำหนดกลับมันวันอังคารไม่ใช่เหรอ ก็กดรับสายไป เสียงปลายทางสุดแสนจะคุ้นเคย "It's me. Are you busy now ?"

 

เป็นไปตามความคาดหมายว่าเป็นเขา แต่เหนือความคาดหมายที่โทรมา (หัวเราะ)  นิสัยชอบรายงานตัวนี่แก้ไม่หายจริงๆ เลยนะ  ทั้งๆ ที่ไม่เคยบอกหรือบังคับให้ทำแท้ๆ

 

"ก็บอกไว้ หนูจะได้รู้ว่าตอนนี้พี่อยู่ตรงไหน"

ค่า ค่า~~ รู้แล้วค่า~ (หัวเราะ)

 

ยังไม่ถึงบ้าน ตอนนี้กำลังรอเปลี่ยนเครื่องไปลงโอซาก้า  เสียงลมพัดอู้ คุยกันลำบาก  โดนถามเรื่องการปฏิวัติเพราะบ้านเราอยู่ใกล้จุดยุทธศาสตร์สำคัญ ก็นะ...รถถังวิ่งพล่านแต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร  ทางนั้นก็ยังสบายดี เป็นห่วงอยู่ว่าอากาศเปลี่ยนแล้วจะเป็นหวัดง่าย แต่ไม่มีปัญหาอะไร แค่บ่นๆ นิดหน่อยว่าเหนื่อย เห็นข่าวแต่โทรกลับมาไม่ได้เพราะมือถือที่ติดไปดันไม่สามารถใช้ได้ที่ฝรั่งเศส รวมทั้งไม่ได้เอาแล็ปท็อปไป ก็เลยส่งเมล์มาไม่ได้ด้วย  แต่ก็ยังหัวเราะบอกว่า  "แต่พี่รู้ว่าหนูเข้าใจ  หนูเป็นคนมีเหตุผล คิดได้อยู่แล้ว"

 

(หัวเราะ) โดยส่วนตัว เราเองก็ไม่ชอบการงอนง้องแง้งด้วยเหตุผลหยุมหยิมอยู่แล้ว ไม่ชอบทะเลาะน่ะ ก่อนจะทะเลาะมันก็ต้องมีเหตุผลก่อน คุยกันก่อน คุณยักษ์เขาก็เป็นแบบนั้น ลงได้ทำงานแล้วก็หัวทิ่มหัวตำ เอาเวลาคิดเรื่องจุกจิกงอนงี้ไปตุ๋นน้ำแกงส่งเสบียงให้จะเข้าท่ากว่า  งานเขาก็เยอะอยู่แล้ว เราก็ใช่ว่าจะไม่ยุ่ง คุยกันเจอกันมันก็ควรจะคุยกันดีๆ ไม่ใช่ตะบี้ตะบันงอนด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ  เราว่าพยายามเข้าใจนิสัยแล้วมองข้ามๆ ไปบ้างทุกอย่างก็จะราบรื่นดี เพราะงี้ล่ะมั๊งถึงอยู่กันมาได้ตั้งหลายปี :-P

 

เราน่ะ ถนัดเรื่องหาเหตุผลอยู่แล้ว (หัวเราะ) อย่างคราวนี้ - - คุณยักษ์ยังไม่ถึงญี่ปุ่นด้วยซ้ำ แค่รอเปลี่ยนเครื่องบิน แต่พอโทรศัพท์ใช้ได้ก็รีบโทรมาทันที - - เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

 

เราไม่ใช่คนโลภมากนักหรอก :-P